آمه
يعني دوات
۲۸ مرداد ۱۳۹۱
نوشتن بوی خوشی داشت. هم بوی خوشی داشت، هم حال خوشی. مثل وقت عاشقشدن بود. دلم از جا کنده میشد و تا آخرین کلمه تاپتاپ میکرد.
عاشقشدن و نوشتن هر دو حال خوبی است. از نو زنده میشوی و از نو همهچیز را شروع میکنی.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر
پیام جدیدتر
پیام قدیمی تر
صفحهٔ اصلی
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر